Açıklama
The House Turning Off Its Lights, artık anılarına tutunamayan bir anne için dreamcore bir kısa film: Hafızasının ışıkları birer birer sönmeden önce son ışığı dışarı taşımanın bir yolu.
Filmde bir annenin hafızası, ışıklarını söndüren bir eve dönüşüyor. Bir şeyi her unuttuğunda bir odanın ışığı sonsuza dek sönüyor. Koridor uçsuz bucaksız uzuyor, kapı kasaları birbiri ardına kayboluyor. Mobilyaları hem kara hem küle benzeyen bir toz kaplıyor, zemin sığ bir suya dönüşüyor ve su, 1998'de Şanghay'daki bir ara sokağı yansıtıyor. Bir telefon havada asılı duruyor; ahizeden, onun tekrar tekrar “Yemek yedin mi?” diye sorduğu bir kayıt çalıyor ve sesi giderek yavaşlayıp alçalıyor. Eski bir tarak havada süzülüyor, dişlerine takılan saçlar hâlâ uzuyor. Yarım kalmış bir kazak son ilmeğini kendi kendine örüyor ve ilmekler “Hatırlamıyorum ama seni seviyorum.” cümlesini oluşturuyor.
Sonunda yatak odasında nefes alan tek bir ışık kalıyor. O ışık söndüğü anda başkahramanın elindeki tarak ışımaya başlıyor: Kendisi o ışık olmuştur. Filmin sonunda Arial yazı tipinde beyaz bir yazı beliriyor: “Sen unuttun. Ben hatırlıyorum. Bundan sonra o ışık benim.” Bu, tersine dönen bir koruyuculuk hikâyesi: Anne bir zamanlar her şeyi hatırlıyordu, şimdi onun yerine hatırlama sırası başkahramanda.
Film, hafızanın solup gidişini göstermek için düşük poligonlu, plastik görünümlü, gerçekçi olmayan ve dokuları bulanık karakterleri, soluk pastel tonlar ve eski hastane yeşilinden oluşan dreamcore bir paletle bir araya getiriyor. Modelleme aşamasında geleneksel modelleme yazılımlarının yerini Tripo aldı.
Tripo nasıl kullanıldı
Filmin 3D modellemesinde geleneksel modelleme yazılımlarının yerini Tripo aldı.
